Menu

Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στην Κοινωνική Συναίνεση – Να πάρουμε πίσω τις πλατείες, τα πάρκα, τις γειτονιές μας

0 Comments


Τον τελευταίο χρόνο κάθε δημόσιος χώρος γίνεται προσπάθεια να τεθεί υπό αστυνομική κατοχή. Η ζωή μας έχει κουτσουρευτεί για να χωρέσει σε 6 προαποφασισμένους κωδικούς. Οι μετακινήσεις μας κρίνονται άσκοπες εάν δεν έχουν την γραπτή έγκριση του κράτους. Τα πάρκα και οι πλατείες σαρώνονται από τις δολοφονικές συμμορίες της αστυνομίας για το καλό, δήθεν, της υγείας μας. Κάθε λογής κρατικοί υπάλληλοι και ειδικοί μάς θυμίζουν πόσο μιαροί, άρρωστοι και επικίνδυνοι για την διπλανή μας είμαστε. Το αφεντικό μας, με τις βεβαιώσεις του, μπορεί και καθορίζει εάν και πόσο μπορούμε να βγαίνουμε από το σπίτι μας. Στις γειτονιές μας κάνουν πάρτι οι μπάτσοι και οι ρουφιάνοι τους. Όλα αυτά προπαγανδίζεται πως συμβαίνουν για το καλό μας. Σοβαρά τώρα;

Μετά από 14 μήνες περιοριστικών μέτρων, εγκλεισμού και παράνοιας, η εξουσία δείχνει να δυσκολεύεται να πείσει για τις προθέσεις της περί της υγειονομικής μας θωράκισης. Αυτό που τον περασμένο Μάρτιο-Απρίλιο έδειχνε να χαίρει κοινωνικής αποδοχής, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σήμερα μοιάζει με κουρέλι. Από τη μια οι εξόφθαλμες παραβιάσεις των μέτρων από αυτούς που τα εισηγούνται και τα επιβάλλουν ως ειδικοί επάνω στην αδαή μάζα -ας θυμίσουμε εδώ τα γλέντια στην Ικαρία και στο κτίριο του ΕΟΔΥ την Τσικνοπέμπτη- κι απ’ την άλλη η σπουδή της κυβέρνησης να αποδώσει στην αστυνομία και τον στρατό[1] τη διαχείριση και τον έλεγχο μιας, κατά τα δικά τους λεγόμενα, υγειονομικής κρίσης.

Επιπρόσθετα, τα τεχνικά χαρακτηριστικά του ιού παρουσιάστηκαν αρκούντως «ιδιότυπα». Ο «περίεργος» ιός δε σε ζύγωνε εάν καθόσουν σε καφετέρια, αλλά πηδούσε πάνω σου εάν καθόσουν στην πλατεία. Ο «αλλοπρόσαλλος» ιός σε μετατρέπει σε υγειονομική απειλή εάν δεν έχεις βεβαίωση μετακίνησης, αντίθετα με κάποιον που βρίσκεται ακριβώς δίπλα σου με βεβαίωση. Ο «ιδιότροπος» ιός γούσταρε να κυκλοφορεί στη Δ. Αττική, αλλά ξενέρωνε στη Βόρεια. Ο «παρανοϊκός» ιός έκανε διάλειμμα όταν συνωστιζότανε ο κόσμος στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, τους καταναλωτικούς ναούς και τα ΜΜΜ, αλλά ήταν ιδιαίτερα δραστήριος όταν επρόκειτο για άραγμα στα πάρκα. Ο «επίμονος» ιός πέρυσι τέτοιες ημέρες δεν απαιτούσε μάσκα, ενώ φέτος ετοιμαζόμαστε για μεταφύτευση αυτιών ώστε να βάλουμε και την τρίτη μάσκα. Ο «πεισματάρης» ιός αποδεικνυόταν απίστευτα επιθετικός μετά τις 21:00 –σε κάποιες μάλιστα περιοχές και τις 19:00-, ενώ με το φως της ημέρας έπαιζε φουλ άμυνα. Υπό το βάρος αυτών των εξελίξεων και την υποχώρηση του φόβου για τον ιό καθ’ εαυτόν, δεν είναι να απορεί κανείς που το κράτος, για να εξασκήσει τον πειθαναγκασμό του, προσέθεσε την οικονομική εξόντωση του προστίμου των 300ε, δίπλα στο παραδοσιακό γκλοπ του μπάτσου και το high-tech μαρκούτσι του δημοσιογράφου.

Αυτή η πειθάρχηση και η συμμόρφωση που επιδιώχθηκε από την εξουσία δε συνέβη για το καλό μας. Και πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού τα αστυνομικά μέτρα επ’ ουδενί δεν μπορούνε να χαρακτηριστούν υγειονομικά. Με αφορμή τον ιό επιβλήθηκε ένα περιβάλλον σίγουρα διαφορετικό από ό,τι πριν. Ο στόχος ήταν να αλλάξουν οι κοινωνικές σχέσεις και να ελεγχθεί περισσότερο ο τρόπος με τον οποίο ζούμε και δουλεύουμε. Με τις επιπτώσεις της πανδημίας καταστρέφονται κεφάλαια, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται νέες αγορές για τις εταιρείες τεχνολογίας, τις φαρμακοβιομηχανίες κλπ. Ο ανελέητος ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών οδηγεί σε ανακατατάξεις δυνάμεων ενώ το ελληνικό κράτος/κεφάλαιο ψάχνει τρόπους να συντονιστεί με αυτές και να επαναρρυθμίσει την οικονομία εις βάρος, φυσικά, των εκμεταλλεύομενων. Γι’ αυτό και τα νέα μοντέλα κατανάλωσης και εργασίας. Γι’ αυτό και η αποψίλωση του δημόσιου χώρου προς όφελος του ψηφιακού κόσμου. Γι’ αυτό και το κάθε μας ερέθισμα ή συμπεριφορά μεσολαβείται τεχνικά από υπολογιστικές μηχανές. Γι’ αυτό και η πλήρης καταγραφή των συνηθειών και των κινήσεών μας. Γι’ αυτό και η από τηλεοράσεως δυσφήμιση και συκοφάντηση κάθε συμπεριφοράς που αποκλίνει από τις νόρμες. Γι’ αυτό και οι αθρόες προσλήψεις σε αστυνομία/στρατό, με τις αντίστοιχες εξωφρενικές προμήθειες. Γι’ αυτό και η δόμηση μιας νέας κοινωνικότητας με τη χάραξη νέων κανόνων συμπεριφοράς και την εγκαθίδρυση νέων αντιλήψεων σχετικά με τον ίδιο μας τον εαυτό, την υγεία, τον χρόνο, τον χώρο, την παραγωγή, την κατανάλωση κλπ.

Ο ανθρωπολογικός τύπος της καραντίνας ήρθε για να μείνει. Μετά από 365 και πλέον ημέρες φόβου, παράνοιας και βλακείας, το δυστοπικό σενάριο μιας ημέρας με 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ύπνο και 8 ώρες εγκλεισμό, με τα εγκεκριμένα κι ελεγχόμενα «σφηνάκια» προαυλισμού, οφείλει να βρει –και βρίσκει!- αντιστάσεις. Δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα του να λέμε «ουφ, και πάλι καλά», επειδή το λουράκι μας ξαναμεγάλωσε και πήγε από τις 19:00 στις 21:00. Δεν πρέπει να προσευχόμαστε για το άνοιγμα των μαγαζιών, το οποίο στο κάτω κάτω είναι η καταναλωτική εκτόνωση στην οποία μας ωθεί το ίδιο το κράτος. Δεν μπορούμε να ξεχνάμε πως είναι κατάντια να καλύπτεις την ανάγκη να κοινωνικοποιηθείς σε χώρους που κατά τ’ άλλα είναι τόποι καταπίεσης, δηλαδή στους χώρους δουλειάς. Είναι λάθος μας να συνεισφέρουμε εμείς οι ίδιες στην ακόμη περισσότερη χαρτογράφηση, επιτήρηση και έλεγχο των ζωών μας. Είναι ανεπίτρεπτο να καταπίνουμε αμάσητη κάθε επιβολή που εκστομίζει ο κάθε ειδικός, χωρίς συλλογική σκέψη και αμφισβήτηση. Ας μην ξεχνάμε πως θάνατος δεν είναι μόνο οι χαλκευμένες κορωνοστατιστικές που μας σερβίρουν τα κανάλια, αλλά η κανονικότητα που το κράτος μας επιβάλλει. Θάνατος είναι να συνηθίσουμε στην αποξένωση και τη μιζέρια, την αλλοτρίωση και την ψυχική κατάρρευση, τον αισθητηριακό αποκλεισμό και την απομόνωση, την έλλειψη αγκαλιάς και χαδιού. Για να νικήσει η ζωή, να αναδομηθεί η αίσθηση της κοινότητας στις γειτονιές, πρέπει να απομονωθούν οι ρουφιάνοι και να εκδιωχθούν οι δυνάμεις κατοχής του δημόσιου χώρου. Ενάντια στην κρατική προστασία, μπορούμε και μόνοι μας να αυτό-προστατευτούμε χτίζοντας σχέσεις αλληλεγγύης.

Όξω οι μπάτσοι και οι ρουφιάνοι απ’ τις ζωές μας, να πάρουμε πίσω τα πάρκα, τις πλατείες και τις γειτονιές μας.

Η ελευθερία δε χαρίζεται! Κατακτιέται με κλειστές οθόνες, ανοιχτά μυαλά, καθημερινούς αγώνες, αλληλεγγύη και πείσμα για ζωή

Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στην Κοινωνική Συναίνεση | aseks@riseup.net

Συνέλευση κάθε Σάββατο 16:00 στην κατάληψη Αντιβίωση


[1] Το απόρρητο «Σχέδιο Άρτεμις», που είχε την καλοσύνη να μας αποκαλύψει η Καθημερινή (13/03/20), προέβλεπε πως το κέντρο ιχνηλάτησης του ιού θα βρισκόταν στη ΓΑΔΑ. Το εποπτικό κέντρο θα ήταν το ίδιο το Αρχηγείο της Αστυνομίας υπό την ηγεσία Χρυσοχοϊδη, Χαρδαλιά και αρχηγού της Πυροσβεστικής. Ενώ η Τρίτη φάση του σχεδίου επέβαλλε την εμπλοκή του στρατού. Τι από όλα αυτά δεν έγινε;

Tags: ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *