Menu

Κουμής, Κανελλοπούλου, Μιχάλης Καλτεζάς. Το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε για μας!

0 Comments


Με αφορμή την 46η επέτειο του Πολυτεχνείου, περίπου 1000 άτομα βρέθηκαν στους δρόμους της πόλης των Ιωαννίνων, προκειμένου να διαδηλώσουν στέλνοντας ένα μήνυμα σε όσους, επιθυμούν το Πολυτεχνείο «επετειακό» ή «νεκρό», αδιάφορο ή «επικίνδυνο» για το σήμερα. Μήνυμα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, τέσσερις μόλις μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας, την ίδια στιγμή που το μέτωπο της κανονικότητας της σήψης συναντά την αναγκαστικότητα της αστυνομικής βίας. Το σημείο εκκίνησης της πορείας τοποθετήθηκε στην πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου (οδός Δόμπoλη) στις 18:30 και διέσχισε τον κεντρικό άξονα (Δωδώνης, Ανεξαρτησίας), καταλήγοντας στην Περιφέρεια της πόλης (Νομαρχία) μετά από περίπου δυο ώρες. Την πορεία διακατείχε μαζικότητα και παλμός, με το πλήθος του κόσμου να διακρίνεται για την ειρηνική διάθεση του και την έκφραση βροντερών συνθημάτων.
Το πλήθος των ασφαλιτών, οι κρυφές ή φανερές διμοιρίες των ΜΑΤ στα στενά, καθώς και ο αναβαθμισμένος εξοπλισμός τους δε θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητοι. Το εμπόλεμο κλίμα, το σκηνικό τρομοκρατίας και αστυνομικής αλητείας έφερναν στο θυμικό εποχές όπου ο Φοίνικας ήταν το σύμβολο των τότε “σωτήρων” και της τότε “ελευθερίας”, περίοδο χούντας, την οποία αναπολούν φιγούρες σαν τον Παπαδόπουλο και τον Παττακό . Μάλιστα, οι προκλήσεις και οι λεκτικές επιθέσεις όπως και οι απειλές για προσαγωγές σε όσους προσέλκυαν την συγκέντρωση της πορείας δεν απουσίαζαν από το προσκήνιο. Από τη λεωφόρο Κενάν Μεσαρέ, την οδό Καποδιστρίου, τη λεωφόρο Δωδώνη μέχρι και τη Γ.Α.Δ.Ι., τα ΜΑΤ εκστασιασμένα και συνεπαρμένα στο θυμικό τους από εικόνες Εξαρχείων, παρακαλούσαν για βία όμως δεν τους έγινε το χατίρι.
Λησμονούν επίσης πως η δική μας τάξη, η τάξη των καταπιεσμένων, των φτωχών και όσων ζούνε καθημερινά τη βία και την εκμετάλλευση των αφεντικών και του κράτους θα επιλέξει πότε θα συγκρουστεί με τις καπιταλιστικές ορντίναντσες και πότε θα πάρει το αίμα της πίσω. Η κοινωνική δουλειά βάσης καθημερινά μέσα στους χώρους εργασίας, μέσα στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις γειτονιές ακόμη και στις ίδιες μας τις οικογένειες είναι αυτό που τους πονάει και αυτό που θα τους φέρει σταδιακά, γλυκά, προς στην καταστροφή.

REBEL kollektiv

Tags: , , ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *