Menu

Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή, μπουκέτα σε κάθε σεξιστή

0 Comments

Σήμερα είναι 8 Μάρτη… Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας λένε…

 -Ο σύντροφος μου, μου έφερε σοκολατάκια και λουλούδια! Λες να πλύνει και τα πιάτα;;;;

-Και μένα ο άντρας μου θα πάρει τα παιδιά από το σχολείο και ίσως να μη ξεσπάσει σε μένα αν έχει νεύρα…

-Μήπως το αφεντικό μου θυμηθεί σήμερα να μου δώσει εκείνες τις υπερωρίες που μου χρωστάει τόσο καιρό;;;

-Επιτέλους το βράδυ θα γυρίσω σπίτι χωρίς να φοβάμαι!

-Και στα κανάλια δε θα πουν για κάποια νέα γυναικοκτονία. Από αύριο πάλι αυτά…

Αυτά και άλλα πολλά ίσως μπορούσαν να συμβούν σήμερα…

Η ουσία, όμως, είναι μια: η πατριαρχία και ο σεξισμός είναι παρούσες σε κάθε πτυχή της ζωής μας, 365 μέρες το χρόνο. Μια μέρα δεν αρκεί για να ξεπλύνει τον μισογυνισμό αυτής της κοινωνίας, που αδιαφορεί για τις γυναίκες, όλες τις υπόλοιπες. Μια κοινωνία που στηρίζει και αναπαράγει την κουλτούρα του βιασμού, συγκαλύπτει τον βιαστή και λοιδορεί την αμυνόμενη, δικαιολογεί την ενδοοικογενειακή βία, δεν αντιδρά σε απολύσεις εγκύων, θεωρεί φυσιολογικό η γυναίκα να πληρώνεται λιγότερο από τον άντρα ή να αποκλείεται από την αγορά εργασίας μόνο και  μόνο επειδή είναι γυναίκα, κάνει τα στραβά μάτια στην αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος και εν γένει  στην υποτίμηση των ζωών μας.

Τα στερεότυπα, πάνω στα οποία δομούνται οι έμφυλοι διαχωρισμοί, δίνουν και παίρνουν. Παντού προβάλλονται χαμογελαστές γυναίκες που ποζάρουν για τις ειδικές προσφορές λόγω της ημέρας (καλλυντικά, αρώματα, απορρυπαντικά κ.α.) και γυναικοπαρέες να διασκεδάζουν σε μαγαζιά που προσφέρουν δωρεάν ποτά, για να κάνουν τις γλάστρες. Γυναίκες που τα κάνουν όλα και συμφέρουν, αλλά προφανώς δεν είναι αυθύπαρκτες, γι’ αυτό πάντα αναφέρονται σε σχέση με κάποιον άντρα: μάνα, αδερφή, κόρη, σύζυγος. Η κοινωνική πίεση πάνω στα σώματά μας είναι αφόρητη. Πρέπει να είμαστε υπάκουες κόρες, καλές μαθήτριες, καλές νοικοκυρές, καλές μανάδες, να σπουδάσουμε, να βρούμε δουλειά, να παντρευτούμε, να φροντίζουμε για τα πάντα. Από την άλλη οι άντρες, σύμφωνα με τα πρότυπα, ως σωστοί ιππότες, πρέπει να κάνουν το χρέος τους και να δείξουν το σεβασμό τους για «τις γυναίκες της ζωής τους», που τους αγαπούν και τους φροντίζουν, πώς αλλιώς, ξοδεύοντας χρήματα. Και μαντέψτε ποιος βγαίνει κερδισμένος από όλα αυτά.

 Ας θυμηθούμε, όμως, πώς ξεκίνησε αυτή η μέρα…

 Στις 8 Μαρτίου του 1857 στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία συμμετείχαν στην πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη απεργία γυναικών, η οποία γνώρισε άγρια καταστολή. Το 1910 η «Διεθνής Διάσκεψη Γυναικών», πρότεινε να οριστεί η 8 Μάρτη, ως ημέρα που θα τιμούνται οι γυναικείοι αγώνες. Την ίδια χρονιά πραγματοποιείται μια από τις μαζικότερες απεργίες γυναικών στις βιομηχανίες ένδυσης της Ν.Υ. Οι γυναίκες, έλαβαν δυναμικά μέρος και ήρθαν σε ανοιχτή σύγκρουση με τα αφεντικά, το κράτος αλλά και τον κοινωνικό τους περίγυρο. Η μέρα αυτή αναγνωρίστηκε επίσημα από τον ΟΗΕ το 1975, ως  «παγκόσμια ημέρα της γυναίκας». Έκτοτε, με τη δημιουργία και την αξιοποίηση των μύθων περί δήθεν ισότητας των δύο φύλων, ο χαρακτήρας της συγκεκριμένες μέρας έχει αποπολιτικοποιηθεί, με στόχο τη διαστρέβλωση των αγώνων για τη γυναικεία χειραφέτηση, όπως συμβαίνει άλλωστε με οτιδήποτε αναγνωρίζεται θεσμικά.

Ως γυναίκες της εργατικής τάξης, πέρα από την εκμετάλλευση και την καταπίεση που επιβάλλεται συνολικά στους από κάτω, βιώνουμε την καταπίεση και στο πεδίο των έµφυλων διαχωρισμών, ως µια ακόμη μορφή καταπίεσης που απορρέει από τη δομή του κυρίαρχου συστήματος. Οι γυναικείοι αγώνες για μας, είναι αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Χαράσσουν μια διαδρομή αντίστασης στην καταπίεση και τους διαχωρισμούς που απορρέουν από τις εξουσιαστικές και πατριαρχικές σχέσεις και που αναπτύσσονται εντός του καπιταλιστικού συστήματος, με στόχο κυρίως τη διαίρεση και τον αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης.

Γνωρίζουμε καλά, πως την ελευθερία δε μας τη χαρίζει κάνεις, αλλά την κατακτάμε μέσα από αγώνες. Δε θα αρκεστούμε σε μια παγκόσμια ημέρα μνήμης των γυναικών. Οι αγώνες, από τις μετανάστριες ράφτρες μέχρι και σήμερα, μας διδάσκουν ότι η απελευθέρωσή μας από τα δεσμά της πατριαρχίας συνδέεται με τον αγώνα για το γκρέμισμα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Προτάσσουμε, λοιπόν, τη συλλογικοποίηση των αναγκών μας και διεκδικούμε ως εργάτριες, μετανάστριες, άνεργες και μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ένα κόσμο ισότητας και ελευθερίας, όπου δε θα χρειάζεται οι γυναίκες να έχουν ξεχωριστή μέρα. Ως τότε, μπορούμε να θυμόμαστε πώς ξεκίνησε και πώς κατέληξε η 8η Μάρτη.

ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΜΑΡΑΘΗΚΑΝ, ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΘΙΖΟΥΝ

Corpus Rebellis
corpusrebellis@gmail.com

Tags: , ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *